Iraans-Nederlandse schrijver waarschuwt: 'Vrijheid door islam onder druk'
Volgens de Iraans-Nederlandse schrijver Keyvan Shahbazi is de vrijheid in Nederland ingeperkt door de invloed van de islam. In de WNL-podcast Onze Eeuw zegt hij dat hij daarom overweegt het land te verlaten. ‘Er is een morele deken over dit land heen gekomen. Er zijn dingen die je niet meer mag zeggen. Dat zijn juist dingen waarvoor ik uit Iran gevlucht ben.’
Shahbazi vluchtte in 1983 uit Iran nadat hij was opgepakt en gemarteld door het regime. In Nederland vond hij veiligheid en vrijheid. Die ervaart hij nu steeds minder. Zijn uitgesproken kritiek op de islam roept veel weerstand op. ‘Mijn tegenstanders noemen mij een fascist of een islamofoob. Islamofobie is een volkomen idiote uitdrukking om mensen monddood te maken.’
Ideologie, geen mensen
De schrijver benadrukt dat hij zich niet richt op moslims als personen. ‘Ik heb het in geen enkele publicatie over moslims, over mensen. Ik heb het altijd over de ideologie en ideeën.’ Volgens hem wordt dat verschil bewust genegeerd. ‘Ideeën hebben geen rechten. Mensen hebben rechten, die mag je niet beledigen.’
Volgens Shahbazi moet een ideologie juist vrij bekritiseerd kunnen worden. ‘Ideeën horen juist bevraagd, bekritiseerd en zelfs bespot te worden.’ Dat geldt volgens hem ook voor de islam, die hij scherp typeert. Hij noemt de islam ‘de meest extreemrechtse gedachte die je je maar kan voorstellen’.
Hij zegt niets progressiefs in de islam te kunnen ontdekken. ‘Hoe kun je vrouwen kleineren, isoleren, rechten afpakken als iets progressiefs zien?’ Voor Shahbazi is de kern van de islam politiek. ‘Ontstaan uit het veroveren van andere landen, het met zwaard dwingen van andere landen tot de islam.’
Nederland onherkenbaar
Shahbazi zegt dat hij zich steeds minder thuis voelt in Nederland. Hij verwijst naar protesten tijdens een Chanoekaviering in het Concertgebouw. ‘Hoe onveilig moet je je voelen als er in de stad waar je veertig jaar geleden naartoe vluchtte, wordt gezwaaid met een vlag van de Ayatollahs?’
Ook het optreden van de overheid baart hem zorgen. Hij noemt het onbegrijpelijk dat politieagenten in uniform deelnemen aan iftars. ‘Ik raak in paniek als ik dat zie. Er spelen direct angstgevoelens op.’ Volgens hem gaat het om vertegenwoordigers van de staat die religieuze symbolen dragen. ‘Het doet denken aan de Islamitische Staat.’
Religie moet volgens Shahbazi strikt persoonlijk blijven. ‘Religie moet voor mij een persoonlijke beleving blijven. Dat respecteer ik.’ Hij wijst op zijn jeugd. ‘Mijn moeder was fanatiek moslim. Zeer conservatief. Ze leefde continu in angst voor Allah.’
Oproepen en vertrek
De schrijver ergert zich ook aan luid versterkte oproepen uit moskeeën. Hij vergelijkt die met kerklokken. ‘Een kerkklok zegt niet tegen mij: er is altijd een god en dat is mijn god.’ Volgens hem is dat historisch gegroeid. ‘Dat is totaal iets anders dan om vier uur ’s ochtends door een wijk waar moslims in de minderheid zijn te roepen dat er maar één religie goed is, namelijk de islam.’
Shahbazi zegt zich onveilig te voelen. ‘Mijn hele huis hangt vol camera’s.’ Hij ziet daarom een toekomst buiten Nederland. ‘Als ik stop met werken, overweeg ik om in Zuid-Europa een huis te hebben.’
