De man die jarenlang hét gezicht was van de Nederlandse coronarespons, legde daarmee in één sessie twee fundamentele kritieken op tafel die critici van het beleid al jaren formuleren. En passant noemde hij de adviezen van het OMT "eigenlijk verkapte RIVM-adviezen" — een opmerkelijke uithaal vanuit het hart van het wetenschappelijk adviescircuit zelf.

"Covid was een drama maar het virus an sich was niet heel dodelijk."

-Diederik Gommers, 15 juni 2026 pic.twitter.com/geFKL4hbEN

— widtvoet (@widtvoet) June 15, 2026

Gommers, arts en hoogleraar IC-geneeskunde, was tijdens de coronaperiode lid van het Outbreak Management Team en tot februari 2022 voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care. Hij verscheen op 15 juni als getuige in week 3 van de openbare verhoren, gewijd aan de impact op de zorg. De enquête werkt onder de Wet op de parlementaire enquête 2008; getuigen zijn verplicht te verschijnen en spreken onder ede. In totaal staan 51 verhoren met 47 getuigen gepland tot en met 10 september, met een eindrapport voorzien in het eerste kwartaal van 2027.

Klopt het wat Gommers zei?
Epidemiologisch is Gommers' uitspraak in lijn met de data. De Infection Fatality Rate, het deel van de besmette personen dat overlijdt, loopt scherp op met de leeftijd. Voor mensen onder de 24 jaar gaat het om ongeveer 0,003 procent. Bij 45 tot 64 jaar om iets minder dan een half procent. Vanaf 75 jaar springt de IFR door naar enkele procenten, en bij 85-plussers loopt die internationaal op tot tussen de 15 en 43 procent.

Van alle Nederlanders die tot begin 2021 aan covid-19 stierven, was 93 procent ouder dan 70 jaar. Voor mensen onder die leeftijd kwam de sterftekans na besmetting uit op ongeveer 0,04 à 0,06 procent — vergelijkbaar met een zwaar griepseizoen. In verpleeghuizen lag het beeld omgekeerd: tijdens de eerste golf overleed daar 42 procent van de besmette bewoners binnen dertig dagen. Minstens 58 procent van alle 20.030 covid-doden in 2020 woonde in een verpleeghuis of een andere langdurige zorginstelling.

De zelfkritiek: "Je kunt niet alleen doodgaan"
Wat het verhoor politiek geladen maakt, is dat Gommers niet bij die epidemiologische vaststelling blijft. Pal na zijn uitspraak over de dodelijkheid kwam de zelfkritische kant: "Je kunt niet alleen doodgaan, daar ben je niet voor op de wereld gezet. Dit soort maatregelen mogen wij nooit meer nemen." Volgens Gommers geldt dat ook bij een ernstiger virus dan covid — zelfs bij ebola, voegde hij eraan toe. Hij beschreef IC-medewerkers die huilden van de werkdruk. En hij erkende dat het in het Catshuis "flink knetterde" over de vraag of artsen bij capaciteitstekort jongere patiënten voorrang mochten geven boven ouderen.

Gommers in tranen, mensen zijn eenzaam gestorven in verpleeghuizen...💔
Weten jullie nog dat Hugo de Jonge vrolijk naar die EENZAME, door hem opgesloten ouderen stond te zwaaien vanaf buiten?

Crimineel.... pic.twitter.com/WynrETZCUz

— K.A.F.K.A (Official) (@KAFKA_Dev) June 15, 2026

Daarmee bevestigt Gommers vanuit een OMT-positie wat de Onderzoeksraad voor Veiligheid al in 2022 hard maakte. De OVV stelde dat de overheid "geen passend antwoord had op toenemende eenzaamheid, knellende grondrechten en afgenomen kwaliteit van leven in zorgcentra". RIVM-data lieten zien dat in 2020-2021 69 procent van de ouderen met een lichamelijke beperking en 62 procent van de ouderen in de algemene bevolking zich eenzaam voelde — fors hoger dan vóór de pandemie. Gommers' eerdere pleidooi (november 2020) voor gedifferentieerde maatregelen per leeftijdsgroep, waarvoor hij destijds nog felle kritiek kreeg, sluit daar inhoudelijk bij aan.

Een uithaal naar het eigen adviescircuit
Ook op ander vlak spreekt Gommers zich tijdens het verhoor stevig uit. Waar oud-OMT-voorzitter Jaap van Dissel eerder voor de commissie verklaarde dat het OMT zich bewust beperkte tot medisch-epidemiologische adviezen en de bredere afweging aan de politiek liet, koos Gommers een hardere formulering. Volgens hem waren "adviezen van het OMT eigenlijk verkapte RIVM-adviezen". Daarmee suggereert hij dat politieke en maatschappelijke afwegingen — kosten van eenzaamheid, schoolsluitingen, verdringing van reguliere zorg — onvoldoende eigen gewicht kregen in het advies dat het kabinet bereikte.

Voor de commissie is dat een relevante puzzel: als hét adviesorgaan van de regering in de praktijk dichter tegen één staatsinstituut aanleunde dan formeel gepresenteerd, raakt dat de kern van de vraag wie nu eigenlijk de afweging maakte tussen virusbestrijding en maatschappelijke schade.