Acht verenigingen waren naar de Raad van State gestapt op de maatregel in te trekken. In hun ogen was de maatregel illegaal en wist de overheid ook goed dat zo’n maatregel helemaal niet ingevoerd mag worden. De Raad van State heeft de protesterende verenigingen in het gelijk gesteld.

Het Belgische kabinet beweert dat het negeren van de instructies niets zal veranderen aan de realiteit. De realiteit is dat er nog steeds ongeveer 2.000 asielzoekers zijn die geen plaats kunnen vinden in het opvangnetwerk van 35.000 beschikbare plekken. Op maandag hebben ongeveer 150 families zich aangemeld in het Pacheco-gebouw aan de Kruidtuin, wat neerkomt op 260 benodigde plekken. Het kabinet meldt dat er dagelijks ongeveer honderd mensen het opvangnetwerk verlaten, maar dit is niet genoeg om de instroom bij te houden. Zolang de instroom hoog blijft, zal er in de praktijk een wachtlijst blijven bestaan.

Er rijst echter de vraag of de Belgische regering nog steeds de mogelijkheid heeft om binnen Fedasil (het Belgische COA, red.) een buffer te behouden voor gezinnen met kinderen, wat oorspronkelijk de bedoeling was van de tijdelijke noodmaatregel. Een vernietiging van deze maatregel door de Raad van State zou het beleid nog kwetsbaarder maken dan het al was voor veroordelingen en dwangsommen.

Waarom zo'n asielstop?
De Belgische staatssecretaris Nicole de Moor liet eerder aan HLN  weten dat de overheid voorrang wil geven aan asielgezinnen. "Geen beslissing die ik wil nemen, maar ik wil echt vermijden dat we gezinnen met kinderen niet meer kunnen opvangen."

De Belgische overheid vreest dat alleenstaande mannelijke asielzoekers uiteindelijk de kostbare plekken in beslag nemen van asielgezinnen. "Het opvangnetwerk van Fedasil (Belgische COA, red.) staat nog steeds onder druk, omdat het aantal nieuwkomers vorig jaar is toegenomen en er en nog geen beslissing over hun opvang is genomen. We blijven wel plaatsen creëren en namen al maatregelen om ervoor te zorgen dat mensen sneller de opvang kunnen verlaten. Maar de nuchtere realiteit is dat we riskeren om straks gezinnen met kinderen niet meer te kunnen opvangen. Om niet achter de feiten aan te hollen, moet ik deze beslissing nu al nemen."

De voormalig rechtse asielstaatssecretaris Theo Francken (N-VA) noemt het cynisch dat zijn oude plannen terugkeren in een nieuw jasje. 'Alles komt terug. Mijn dagelijks asielquotum (met voorrang voor vrouwen en kinderen) mocht niet, maar alleenstaanden mannen krijgen nu wel geen opvang meer. Wat is het verschil? ‘Humaan’. Het ‘humaan’ asielverhaal dat Vivaldi wou schrijven is uitgemond in duizenden veroordelingen, tientallen kraakpanden, hallucinante dwangsommen en wachtlijsten van hier tot in Tokyo. Cynisch België is onder Vivaldi verworden tot het putje van het Europees asielbad. Als kers op de cynische taart wordt de rechtsstaat dagelijks geschonden door diegenen die het allemaal beter gingen aanpakken. Wat een pijnlijke mislukking.'