Toen ik op 24 september 2019 uit de VVD gegooid werd, kreeg ik een kamer in het archief, aan de overkant van het Plein. Bovengronds, maar ook via een gang onder het Plein door kon je deze krochten van het Binnenhof bereiken. Daarbinnen trof ik een opmerkelijk tafereel: een groep mensen zonder doel en tijdsbesteding. Op de vraag aan de dames bij het koffieapparaat wat hun functie was, werd er lacherig verteld dat ze die niet meer hadden. De laag boven hen was gereorganiseerd en niemand wist meer dat deze spookambtenaren nog bestonden. Maar salaris kregen ze nog wel en ze kwamen ook nog steeds opdagen. Een congregatie van ambtenaren zonder ambt, die daar hun tijd en uw geld zaten te verdoen. De ‘Boulevard of Broken Dreams’ werd het genoemd op de Haagse burelen: de plek waar bestuurlijke dromen nachtmerries werden en ambtenaren veranderden in zombies in een bureaucratisch niemandsland, omdat hun professionele wereld was opgehouden te bestaan. Als the walking dead doolden zij daar acht uur per dag werkeloos rond, tot de klok weer vijf sloeg en zij terug konden naar de bovenwereld. Werkeloos in de letterlijke zin van het woord, want er was voor hen geen werk meer. Maar wel geld. Belastinggeld. Want de baantjescarrousel stopt nooit met draaien. Zelfs niet als je er zelf af wilt.