Wat Hart voor Den Haag betreft begint dat met één simpele, logische stap: een wethouder Ouderen, net als in Rotterdam al het geval is. Geen versnipperd beleid meer dat verspreid ligt over vijf verschillende portefeuillehouders. Geen halfbakken overlegjes waarin iedereen iets mag vinden, maar niemand de eindverantwoordelijkheid draagt. Nee: één bestuurder die zich fulltime inzet voor één van de grootste maatschappelijke opgaven van onze tijd.

Want de cijfers liegen niet. Richting 2040 groeit het aantal 75-plussers in onze stad met maar liefst 88 procent. Dat zijn straks ruim 70.000 Hagenaars van 75 jaar of ouder. En het aantal seniorenhuishoudens schiet omhoog naar één op de vijf.

Toch hebben we nog steeds geen helder, samenhangend ouderenbeleid. Terwijl iedereen ziet dat ouderen langer thuis blijven wonen, dat de woningmarkt op slot zit en dat de zorg nu al piept en kraakt. Zodra je een willekeurige wijk of buurt inloopt, hoor je hetzelfde verhaal: mensen willen vaak best verhuizen naar iets passenders, maar er is simpelweg niks. Geen knarrenhoven, geen mooie hofjes, nauwelijks geclusterde seniorencomplexen en al helemaal geen moderne woonvormen waarin generaties elkaar versterken.

En het is niet omdat die ideeën niet bestaan. Ze sneuvelen vaak in de bestuurlijke drukte. Te veel loketten, te veel versnippering en te weinig regie.

Onze ouderen verdienen beter
Daarom moet er een wethouder komen die zegt: “Dit is mijn opdracht. Ik ga het regelen.” Iemand die de woningcorporaties, zorgorganisaties, welzijnsclubs, bewonersinitiatieven, ondernemers en wijkverenigingen aan één tafel krijgt en vasthoudt. Iemand die ervoor zorgt dat die beloofde duizenden ouderenwoningen en doelgroepenwoningen er écht komen en dus niet alleen op papier.

Want als we niets doen, loopt niet alleen de woningmarkt vast. Dan loopt ook de zorg vast. In 2030 dreigt een tekort van meer dan 5.000 zorgprofessionals in onze regio. Tegelijk verdubbelt het aantal mensen met dementie naar 13.000. Dan kun je honderd keer roepen dat de werkdruk zo hoog is, maar zonder een serieus plan om nieuwe mensen aan te trekken én te behouden, verandert er niets.

Een wethouder Ouderen moet dus meer doen dan bouwen. Hij of zij moet ervoor zorgen dat ouderen veilig, betaalbaar en waardig oud kunnen worden. Dat begint in de directe leefomgeving: toegankelijke straten, voldoende ontmoetingsplekken, goede bereikbaarheid met openbaar vervoer en zorg dichtbij. Een stad waarin het normaal is dat je actief blijft meedoen, ook als je ouder wordt.

We kunnen het ons simpelweg niet veroorloven om achterover te leunen. De vergrijzing stopt niet. Den Haag moet nu de regie pakken. Want onze ouderen verdienen een stad die klaarstaat voor de toekomst.

En dat begint met een wethouder die er vol voor gaat.