De beperkte stijging betekent dat gepensioneerden slechts gedeeltelijk worden gecompenseerd voor de gestegen kosten van levensonderhoud. ABP-voorzitter Harmen van Wijnen reageert gemengd bij NOS: “We hadden het liefst de hele prijsinflatie willen meewegen, maar je moet een evenwichtige afweging maken van wat wel en niet kan.” Hij benadrukt het belang van evenwichtige keuzes om de financiële stabiliteit van het fonds te waarborgen. “Er moet voldoende vermogen in kas blijven voor een gezonde overstap naar het vernieuwde pensioenstelsel.”

De laatste jaren hebben gepensioneerden te maken gehad met wisselende indexaties. In 2023 kende het ABP een verhoging van bijna 12 procent om de hoge inflatie te compenseren, maar tot 2022 bleef de indexatie jarenlang op de nullijn staan. Dit had alles te maken met de lage dekkingsgraad die pensioenfondsen destijds parten speelde.

De invloed van de dekkingsgraad
De dekkingsgraad is een belangrijke indicator voor de financiële gezondheid van een pensioenfonds. Deze graad geeft aan hoeveel geld een fonds in kas heeft in verhouding tot de toekomstige verplichtingen. Een dekkingsgraad van 110 procent betekent bijvoorbeeld dat een fonds 1,10 euro heeft voor elke euro die het in de toekomst moet uitkeren.

Het verhogen van de dekkingsgraad is voor veel fondsen prioriteit, vooral met het oog op de overgang naar het nieuwe pensioenstelsel in 2026. PFZW, het tweede grootste pensioenfonds, heeft om die reden besloten om de pensioenen in 2024 niet te verhogen. “We willen zorgen voor een gezonde financiële positie bij de overstap naar het nieuwe stelsel”, meldt NOS.

Uiterlijk in 2028 moeten alle pensioenfondsen zijn overgestapt op het nieuwe stelsel, waarin de collectieve pensioenpot wordt verdeeld in persoonlijke pensioenpotjes. De hoogte van deze potjes wordt afhankelijker van de financiële markten, wat meer flexibiliteit maar ook grotere risico’s met zich meebrengt. Deze transitie heeft directe invloed op de mate waarin fondsen bereid zijn om pensioenen te verhogen.