Op de dag van de moorden leek niets buitengewoon. Paulus nam zijn zoon en dochter, beiden in de basisschoolleeftijd, mee naar McDonald’s en trakteerde ze op Happy Meals. Daarna kocht hij taarten en snoepjes bij Lidl. Maar die schijnbare normaliteit was slechts een dekmantel. Later die dag vond hun moeder, een 40-jarige migrant uit Ecuador, haar kinderen dood in hun bed. Paulus lag erbij, gekleed in een jurk, met de intentie zichzelf ook van het leven te beroven. Hij faalde echter of durfde het niet te volbrengen.

De details van de moord zijn gruwelijk. Paulus gebruikte heliumflessen, slaapmaskers en slangen om de kinderen te vergassen. Volgens het forensisch onderzoek zouden de kinderen, zelfs zonder de helium, uiteindelijk zijn gestorven door zuurstofgebrek.

Genderdysforie en depressie
Tijdens het proces voerde Paulus aan dat zijn psychologische problemen en genderdysforie een grote rol speelden in zijn daad. Hij identificeert zichzelf als transgender en gebruikte de naam ‘Lilly’. Volgens zijn verklaring aan de politie voelde hij zich gevangen in zijn mannelijke identiteit en was hij in een diepe depressie terechtgekomen. Hij beweerde dat als hij had kunnen leven zoals hij wilde, de moorden voorkomen hadden kunnen worden.

De rechtbank erkende dat Paulus kampte met genderdysforie, maar wees dit niet aan als verzachtende omstandigheid. In het vonnis staat dat zijn daden het resultaat waren van zorgvuldige planning en gekenmerkt werden door bijzondere roekeloosheid. De rechtbank concludeerde dat Paulus niet leed aan een ernstige psychische stoornis die zijn daad zou verklaren: “Zijn daden zijn niet psychotisch maar instrumenteel gebleken.”

Het plan: een zorgvuldig uitgevoerde moord
De moorden waren geen impulsieve daad. Paulus had het weken, zo niet maanden, voorbereid. Hij kocht grote heliumflessen, slangen, slaapmaskers en tape. De politie vond in het appartement bloedsporen, afkomstig van Paulus zelf, die zich bij zijn arrestatie had verwond met een mes.

Tijdens het verhoor vertelde hij dat hij zijn kinderen ‘een zachte dood’ wilde geven en dat het zijn bedoeling was om samen met hen te sterven. Hij wilde hen volgens eigen zeggen “bevrijden van de pijn die hij zelf voelde.”

Verzet tegen deportatie: transgenderrechten in Egypte
Naast de levenslange gevangenisstraf besloot de rechtbank dat Paulus na het uitzitten van zijn straf gedeporteerd zal worden naar Egypte. Paulus en zijn advocaat verzetten zich hevig tegen deze beslissing. Ze stelden dat het leven als transgender in Egypte onveilig is vanwege de sociale stigma’s en het gebrek aan wettelijke bescherming.

De Zweedse Migratiedienst erkende in een verklaring dat de situatie voor transgenders in Egypte moeilijk is, maar achtte de omstandigheden niet ernstig genoeg om deportatie te verhinderen.

Paulus’ leven in Zweden werd gekenmerkt door pogingen om een verblijfsvergunning te bemachtigen. Voorafgaand aan zijn huwelijk met de moeder van de kinderen, vertelde hij verschillende verzonnen verhalen aan de autoriteiten. Hij beweerde bijvoorbeeld een christen te zijn die in Egypte werd vervolgd door moslims omdat hij een meisje uit hun gemeenschap zwanger had gemaakt. Later gaf hij toe dat dit een leugen was, bedacht om asiel te verkrijgen.

Tevreden aanklager, Paulus’ verdediging
De aanklager in de zaak, Ulrika Rosén, liet weten tevreden te zijn met het vonnis. Zij wees erop dat de daad van Paulus zorgvuldig was voorbereid en gepaard ging met een buitengewone mate van roekeloosheid. De rechtbank oordeelde dat er geen verzachtende omstandigheden waren die strafvermindering rechtvaardigden.

Paulus bleef volhouden dat zijn depressie en psychologische toestand de oorzaak waren van zijn daden. Via zijn advocaat verklaarde hij: “De antwoorden op waarom ik dit deed, liggen in mijn depressie.”