“Wetenschap is geen democratie. Het beste argument wint, niet de meeste stemmen,” stelt De Vos. Ze benadrukt dat historische wetenschappers als Galileo Galilei en Charles Darwin aanvankelijk ook alleen stonden in hun opvattingen, maar uiteindelijk gelijk kregen.

Haar kritiek richtte zich vooral op de wijze waarop de regering en coalitiepartijen de energietransitie onderbouwen. “Klimaatverandering is van alle tijden,” stelde ze. “Dat dit kabinet een klimaatneutraal Nederland nastreeft en daarvoor onze energiezekerheid en welvaart opoffert, is onbegrijpelijk en onverantwoordelijk.”

Bontenbal naar de interruptiemicrofoon
De toespraak van De Vos leidt direct tot een reactie van CDA-Kamerlid Henri Bontenbal. Hij verdedigt de manier waarop klimaatbeleid wordt gebaseerd op de bestaande wetenschappelijke inzichten. “Het klopt dat één wetenschapper gelijk kan hebben en 99 anderen niet,” gaf hij toe. “Maar dat oordeel wordt niet geveld door politici, maar door wetenschappers zelf.”

Volgens Bontenbal bestaat er wel degelijk zoiets als wetenschappelijke consensus, die tot stand komt via peer-reviewed artikelen en wetenschappelijke debatten. “Politici bepalen niet zelf wat de wetenschappelijke conclusies zijn,” stelt hij. “Wat wij als Kamer doen, is proberen de consensus in de wetenschap te volgen.”

De Vos is het daar niet mee eens. Volgens haar presenteert Bontenbal wetenschap als een homogeen blok, terwijl in de realiteit wetenschappers met verschillende argumenten en publicaties komen. “Uiteindelijk is het aan mensen die die informatie gebruiken - waaronder politici - om te beoordelen welke argumenten het meest hout snijden,” wierp ze tegen.

Strijd om interpretatie van wetenschap
Het debat legt een diepere discussie bloot over de rol van wetenschap in de politiek. Moeten politici blind vertrouwen op de heersende wetenschappelijke consensus, of moeten zij zelf kritisch selecteren welke wetenschappelijke inzichten leidend zouden moeten zijn?

Bontenbal benadrukt dat politici niet kunnen beoordelen welke theorieën het beste zijn. “Je kunt als politicus een consensus volgen, dat is rationeel,” stelde hij. “Zeker als je zelf geen klimaatwetenschapper bent.”

De Vos reageert hierop door te wijzen op haar eigen wetenschappelijke achtergrond in de biochemie. “Juist daardoor kan ik beoordelen wat zin en onzin is in klimaatwetenschap. De politiek moet niet blind de consensus volgen, zeker niet als die consensus volgens mij helemaal niet bestaat.”