Iedereen die in de politiek actief is en het vermogen heeft om een heel klein beetje zelfkritisch te zijn, weet hoe hij functioneert. Uit de contacten met collega‘s binnen de fractie, maar zeker ook daarbuiten, bij andere fracties en met bijvoorbeeld ambtenaren en de griffie. Je weet dondersgoed of je kennis van zaken hebt en je weet hoe debatten verlopen die je voert. Ik ben overigens niet van de school dat je kan leren debatteren, volgens mij kan je dat of je kan dat niet. Als je tot in detail weet waar het over gaat, kan er in een debat weinig gebeuren. Beertema was dan ook altijd soeverein in de onderwijsdebatten. Soeverein. Kennis van zaken.

Dat hij op een plek wordt gezet waarbij het maar de vraag is of hij weer wordt gekozen, is vooral ook een schoffering van de PVV-kiezer en een indicatie van de onderwaardering van de portefeuille onderwijs. Harm schreef ook dat hij dan, als hij toch zou worden gekozen, tegen koppen aan zou kijken van lieden die niets uitvoeren. Loyaliteit is belangrijker dan kwaliteit bij de PVV. En die loyaliteit is ook nog eens eenrichtingsverkeer. 

In het Tweede Kamergebouw zal niemand twijfelen aan de kennis van Harm Beertema van het onderwijssysteem in ons land. Recentelijk trok hij publicitair aan de bel omtrent het terugtreden van Wiersma als minister van onderwijs. Het bleek een coup van de top van de ambtenarij samen met de onderwijskoepels die de wacht aangezegd kregen. Het geld voor het onderwijs is niet gelabeld en dat betekent dat men geen idee heeft waaraan het geld wordt uitgegeven. Een vrijbrief voor de koepels om elektrische auto‘s te leasen voor de staf en het personeel. Een vrijbrief om allerlei linkse propaganda over de leerlingen uit te storten. Overigens hebben alleen de alternatieve media dit opgepikt en zwegen de MSM, waaronder in dit geval ook de Telegraaf, want die waren blij dat hun scoop, de scheldpartijen van Wiersma, tot zijn ontslag leidden. Voor mij was het één van de redenen om BVNL te adviseren in het verkiezingsprogramma op het onderwijsdossier vooral de „lijn Beertema“ te kiezen. De leraren en leraressen moeten veel meer centraal worden gesteld in het onderwijs beleid. Niet de bobo’s van de PO- of MBO-raad.

Gebrek aan inspraak binnen de PVV
Het gegeven dat een fors aantal mensen binnen de partij input kon leveren bij BVNL en dat dit ook nog eens hogelijk gewaardeerd werd, is bij de PVV volstrekt ondenkbaar. Uiteindelijk gaat er maar één iemand over de kandidatenlijst en het programma. Vandaar dat er zelfs een keer een verkiezingsprogramma verscheen op één A4-tje. Niemand zal en kan Wilders terugfluiten, hoewel er in de loop der tijd wel lieden zijn die, in wisselende samenstellingen, een aantal jaren invloed op hem kunnen uitoefenen. Maar uiteindelijk strandt die "liefde“ altijd omdat Wilders dan toch weer anders beslist en raken ook zij uit de gratie. Het is een repeterende breuk. Het bestaan van een kandidatencommissie voor welk politiek gremium dan ook, is dan ook natuurlijk flagrante flauwekul. Geert rules. Dat is prima als je een eenmanszaak runt, maar niet als je politieke idealen wilt nastreven. Als je Nederland en het Nederlandse beleid wilt veranderen.

En zo is het precies met Harm gegaan. Harm had een beperkt aantal voorkeursstemmen bij de vorige verkiezingen, dus zo iemand met een mening kan Wilders missen als kiespijn. Dat geeft alleen maar gedoe. Daarom moeten PVV-ers met capaciteiten het liefst in een vroegtijdig stadium worden kaltgestellt. De enige reden dat Martin Bosma, maar ook Fleur Agema, nog steeds hoog op de lijst staat, is het grote aantal voorkeursstemmen dat hij haalt. Die durft hij niet te lozen. De vicevoorzitter van de Tweede Kamer moet wel weer iemand voor zich dulden die uit het niets op nummer drie is geplaatst, die op de PVV-website als “ster” gepresenteerd wordt maar nul politieke ervaring heeft. Nu is elke ondernemer in de Kamer meer dan welkom, maar welk signaal wil Wilders hiermee nu afgeven aan actieve PVV-ers die alleen al vanwege het feit dat ze voor de PVV uitkomen hun nek uit steken en zowel maatschappelijk als carrièrematig een forse uitdaging hebben? Is het signaal niet: je bent slechts zetelvulling? 

Intern gerommel bij de PVV
Daarnaast was Harm ontstemd dat Fleur Agema, Barry Madlener en de partner van Fleur Agema, Leon de Jong, tegen de motie stemde van FvD die geslachtsoperaties, puberteitsremmers en hormoonblokkers bij kinderen verbood. Harm werd simpelweg de mond gesnoerd, hoewel deze medisch ethische kwestie een vrije kwestie was binnen de fractie. Dan ben je net in de zeventig heb je een uitstekende en jarenlange staat van dienst en dan zal ene Fleur Agema je wel even de mond snoeren, omdat zij vindt dat kinderen daar zelf en zelfs ongeadviseerd wel een oordeel over zouden kunnen vormen. Dat dit regelmatig noodlottige gevolgen heeft op latere leeftijd zou alleen al een reden moeten zijn om hier zeer voorzichtig mee te zijn. Harm mocht niets meer zeggen want de freule had daar zo haar gedachten bij, terwijl een ruime meerderheid van de fractie juist voor die motie was.

In deze tweet van Harm Beertema zit eigenlijk alles. 

Eén ding is in ieder geval duidelijk: @geertwilderspvv en vicevoorzitter @FleurAgemaPVV hebben na 13 jaar geen behoefte meer aan mijn inbreng.
Na twee keer op de rand van verkiesbaar te zijn gezet, is dat geen bittere, maar een rationele conclusie. Onderwijs en emancipatie zijn… https://t.co/Bnf4yI5mY0

— Harm Beertema (@harmbeertema) September 30, 2023

Tijdens mijn lidmaatschap van de PVV-fractie in de Eerste Kamer heb ik ervaren dat als je werk goed doet of probeert te doen, inhoudelijk wetten beoordelen, dat dit uiteindelijk helemaal niet de bedoeling is. In de pas lopen is het credo. Een aantal keer kwam ik tot de conclusie dat de keuze van de fractie in de Tweede Kamer niet mijn keuze zou zijn geweest. Dan leg je de argumenten voor aan je eigen fractie en treed je in overleg met de desbetreffende woordvoerder van de Tweede Kamer.

Vooropgesteld, uiteraard ben je het meestal eens met het oordeel van de Tweede Kamerfractie. Je zit niet voor niets bij dezelfde partij. Maar soms waren er wetten, waarbij je dacht, hebben jullie er wel goed naar gekeken in de Tweede Kamer? Of hebben jullie er überhaupt wel naar gekeken? 

De eerste keer ging nog vrij soepel. De wet Natuurbescherming, waar onder andere alle stikstofellende uit is voortgekomen, werd over de schutting gegooid bij de provincies, uiteraard gekoppeld aan een bezuiniging. Zoals Rutte veel dossiers decentraliseerde, zodat als het mis zou gaan er geen ministers zouden hoeven af te treden. Als Eerste Kamerfractie stemden wij op mijn advies tegen, daar waar de Tweede Kamerfractie van de PVV voor stemde.

De Wet Modernisering Speelcasinoregime was een andere wet, waarbij ik het stemgedrag van de Tweede Kamerfractie niet begreep. Het  was, zeker ook voor de PVV-kiezer, een waardeloze wet. Het regelde dat het gros van de Holland Casino’s zouden worden verkocht aan één partij en daarnaast zouden er nog enkelen separaat verkocht worden. De logica daarachter heeft niemand ooit uit kunnen leggen. Daarmee stond de deur open naar een oligopolie, die, naar mijn mening, al snel zou kunnen leiden tot een monopolie. De kans dat een dubieuze Maltezer partij de hoogst biedende zou zijn was zeer reëel.

Daarnaast leverde, zeker voor corona, het Holland Casino een prima dividend voor de staat en was men in de gelegenheid om zowel witwaspraktijken als verslaving adequaat aan te pakken. Daarmee boekte men aantoonbaar uitstekende resultaten. De vraag was of dit na verkoop nog zo zou zijn. De vraag stellen was hem beantwoorden.

Aangezien ik al eerder anders wilde stemmen in de Eerste Kamer dan in de Tweede Kamer en dat nogal wat opschudding veroorzaakte, leek het mij verstandig om dit wetsvoorstel vroeg te agenderen in de fractie. Ik legde mijn vrij lange rij argumenten voor en unaniem kon men die delen. Dit was geen wet in het belang van Nederland. Op naar de Tweede Kamerfractie. Daar was echter niemand te vinden die inhoudelijk nog iets van die wet afwist. Wetgevingsprocessen duren soms jaren. Aan de huidige woordvoerder op dit onderwerp legde ik mijn argumenten voor. Daarop volgde een telefoontje waarbij het Tweede Kamerlid de voor mij legendarische woorden sprak: ”Goed verhaal, goede argumenten, maar kan je toch voorstemmen want Geert wil dat”. 

Confrontatie met Wilders
Ik legde deze vreemde reactie aan de fractie voor en wat er toen gebeurde zal ik niet snel vergeten. Het zelfbenoemde fractiebestuur van drie leden keerde zich uit het niets, geïnstrueerd uiteraard, volledig tegen mij, terwijl men eerst mijn argumenten onderschreef. De argumenten deden er niet meer toe, we moesten doen wat Geert wilde. Iemand vanuit dat fractiebestuur, die alles wat het toenmalige kabinet voorstelde volledig afbrandde, stelde toen zelfs: ”Maar misschien gaat het kabinet het geld van de opbrengst van de verkoop van Holland Casino wel aan de zorg besteden”. Hilarisch. Die heb ik vanaf dat moment nooit meer serieus kunnen nemen.

Aangezien ik voet bij stuk hield en de rest van de fractie (de meerderheid) achter mijn argumenten bleef staan, moest ik het maar met Wilders zelf regelen. Je zou toch denken dat ook een fractievoorzitter als taak heeft de mening van een ruime meerderheid van de fractie te verdedigen en over te brengen. Niets was minder waar. Dat vereist enige ruggengraat en onafhankelijk denken. Dat waren niet de eigenschappen op basis waarvan je de functie van het fractievoorzitterschap van de Eerste Kamer bemachtigt.

Het toeval wilde dat er met Wilders een fractievoorzitteroverleg met de provinciale fracties gepland was en ik fractievoorzitter van de Statenfractie van Utrecht was. Daarbij schoot ik Wilders aan met de mededeling dat ik het een waardeloze wet vond. Hoewel hij in Las Vegas geweest was en hij dat als heel leuk had ervaren, een argument dat ik niet thuis kon brengen, zei hij vrijwel direct dat het wel eens goed zou zijn als de Eerste Kamerfractie anders zou stemmen als de Tweede Kamerfractie. Hij wist dus precies waar het over ging Waarom waren dan drie factiegenoten tegen mij opgezet? De gezichten van die drie leden van het fractiebestuur toen ik dit resultaat met enige triomf aan de fractie voorlegde zal ik niet snel vergeten. Zij waren tenslotte op pad gestuurd om dit te verhinderen. Het wetsvoorstel werd ingetrokken. Consequentie van dit alles was natuurlijk wel dat ik op een onverkiesbare plek terecht kwam. De afrekening komt altijd. Achteraf vraag je jezelf af of dit gewoon een test was om te zien of  je bereid bent alsnog gewoon te doen wat hij wilde? 

Als je op drie komt van de kandidatenlijst, of een andere hoge plek, dan belt Wilders zelf, ook met de huidige nummer drie van de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer bij de PVV is dat gebeurd las ik, maar toen ik op een onverkiesbare plek kwam liet hij iemand anders bellen. Waarom iemand zich daartoe leent is mij ook volstrekt onduidelijk. Dit geeft ook een goed beeld van de interne democratie. Natuurlijk mag je ergens op tegen zijn. Je wordt dan alleen de partij uitgeduwd. 

Als je voor de PVV in de provincie actief bent, heb je volledig de vrije hand. Zolang je niet negatief in het nieuws verschijnt, hoor je uit Den Haag niets. Als de Provinciale Staten de Eerste Kamer niet zouden kiezen waren er ook geen provinciale PVV-fracties. Dat is alleen maar lastig. 

Je moet ook niet proberen om enige samenhang te gaan creëren tussen allerlei fracties want dan wordt je teruggefloten. Zo probeerde een fractievoorzitter van een gemeenteraadsfractie een bijeenkomst te beleggen met alle andere fractievoorzitters in de gemeenteraden. Om te leren van elkaar. Om elkaar te versterken. Moties uit te wisselen. Dat ging goed totdat het bericht de gemeenteraadsfractie in Den Haag bereikte, waar de fractievoorzitter tevens de persvoorlichter van Wilders is. In no time werd de bijeenkomst VERBOTEN. Wilders heeft geen interesse in het uitbouwen en versterken van de partij. Verdeel en heers.

Ik heb lang begrip gehad voor het feit dat de partij maar één lid had. We kwamen uit het LPF-tijdperk en op een dergelijke Poolse landdag zat je niet te wachten. Maar dat kan je natuurlijk niet oneindig volhouden als je tenminste je eigen kiezers serieus neemt en je het bereiken van je politieke idealen nastreeft. Daarvan blijkt echter niets.

De PVV is uniek als eenmanspartij
Noem mij één politieke partij in het Westen met één lid. Noem mij één politieke partij in het Westen die het zolang doet met één partijleider. Neem het Vlaams Belang. Daar is Filip de Winter teruggetreden en de nieuwe gezichten, waaronder Sam van Rooy, Tom van Grieken maken hen in de peilingen veruit de grootste partij. Een goede leider organiseert zijn eigen kritiek, staat daar voor open en biedt talentvolle leden of medewerkers de ruimte. In elke organisatie. Binnen en buiten de politiek.

Toen Wilders en ik spraken over mijn kandidatuur voor de Eerste Kamer, dat was dus eind 2014, heb ik aangegeven dat we een normale ledenpartij zouden moeten worden. Dat mocht ik vinden. Einde discussie. Als je met je partij iets voor het land wil betekenen moet je je organiseren, als je tenminste politieke doelen wenst na te streven. Ik ben er intussen van overtuigd dat dit helemaal niet de bedoeling is van de PVV. Het licht is gedoofd. Er komen geen mensen meer bij en goede mensen die af en toe een mening hebben worden de partij uitgeduwd of stappen zelf op. De rest houdt zich koest hopend op een verkiesbare plek.

De linkse mars door de instituties, waar links sleutelposities heeft ingenomen in het onderwijs, de media, de rechtspraak is voltooid. Je kan niet serieus verwachten daar weerwoord aan te kunnen bieden als je zelf ongeorganiseerd bent, met een tiental mensen in de kamer zit, die geselecteerd zijn op ja-knikken, de enige eigenschap die echt gewaardeerd wordt.  Kwaliteit is een handicap. Het voorbeeld van Harm Beertema bevestigde dat weer eens. Je bent kansloos als partij als je lijst vol staat met fractiemedewerkers, waarvan een enkele zelfs pas heel kort actief is op de burelen van de PVV. Je kan de VVD niet verwijten, hoe terecht ook, ook nu weer met alleen maar tassendragers te komen op de lijst voor de verkiezingen van de Tweede Kamer en niet met zwaargewichten, als juist dat het enige criterium is van je eigen lijst. Hoeveel fractiemedewerkers staan er op de PVV-lijst? Zeven, acht?

Ik neem mezelf dan ook kwalijk dat ik bij voordat ik naar de Eerste Kamer in Den Haag ging mijn licht niet heb opgestoken bij Louis Bontes. Hoe kon het zijn dat zo’n klasbak de partij is uitgewerkt? 

In 2019 gaven Lucas Hartong en ondergetekende een interview aan Wierd Duk van de Telegraaf. Lucas zei: “De PVV had een enorm succes kunnen zijn als hij anderen de ruimte had gegeven”. Die kreeg hij echter niet van Geert Wilders. Hartong werd met regelmaat teruggefloten als hij voor zijn kiezers op pad was. “Ik heb met de eerwraakunit van de politie Den Haag aan tafel gezeten, met een collega samen maakte ik een prachtig rapport over de aanpak van eerwraak in Europa. Rapport lag op tafel: njet, klinkt het vanuit de fractie. Mocht niet worden gepubliceerd van Geert.” Waarom niet? Geen idee. We waren met de Brussels fractie uitgenodigd om naar de Knesset, het Israëlische parlement, te gaan voor een werkbezoek. Tickets geboekt, koffers stonden klaar. Mocht ook niet van Geert.” En zo zijn talloze uitstekende PVV-ers die, het politieke handwerk heel goed beheersten weggewerkt. Ook Laurence Stassen, ex-PVV-ster van het eerste uur liet zich op Geenstijl op deze manier uit. 

Hoe was het mogelijk dat Marcel de Graaff weer de lijsttrekker werd voor de verkiezing van het Europees Parlement? Binnen de PVV was er nul draagvlak voor zijn kandidatuur. Hoe kan het dat Dion Graus, die de partij bij herhaling negatief in het nieuws brengt, telkens weer op de lijst komt? Met zijn dierenactivisme is de PVV meestal meer een last voor de boeren dan dat zij zich gesteund zien. Wilders neemt het bij herhaling op voor Arib, maar welk intern onderzoek heeft hij gedaan naar de aantijgingen tegen Dion Graus? Is het excuus dat het OM onvoldoende bewijs heeft genoeg? Waarom is er geen intern onafhankelijk onderzoek gedaan? Zouden de slachtoffers misschien geen aangifte hebben gedaan omdat zo’n proces voor hen als zeer belastend zou kunnen worden ervaren? Heeft hij hen dat gevraagd?

Juist op het moment dat ik dit stuk schrijf stappen er nog twee PVV-ers op. Sjors Nagtegaal, uit de Provinciale Staten van Utrecht en David Bosch uit de gemeenteraad van Utrecht. Ook hier wreekt zich de ontbrekende structuur van de partij. “De landelijke partij komt één keer in de vier jaar op de lijn, als er verkiezingen zijn. Tussendoor hoor je niets. Het is allemaal van een bedenkelijk niveau”, zo sprak David Bosch in het AD. Sjors Nagtegaal werd op de kandidatenlijst voor de Provinciale Staten tegen het advies in van de kandidatencommissie, gepasseerd door Martine van der Velde “want Geert wilde persé een vrouw”. In de gemeenteraad van Utrecht is de PVV-kiezer dus niet meer vertegenwoordigd en in Provinciale Staten nog met één zetel. Daar sta je dan als PVV-kiezer. 

De zorgen van PVV-kiezers zijn terecht
De zorgen en onvrede van de PVV-kiezers zijn terecht. Meer dan terecht. Ook over de islam. Maar Wilders heeft ze niets te bieden. Helemaal niets. Wat heeft de PVV bereikt in al die jaren waarin men ook fraaie maar toch vooral steeds verder dalende verkiezingsresultaten behaalde? Op het gebied van EU, islam, immigratie, de Nederlandse cultuur, veiligheid. Wat is er bereikt voor al die mensen die PVV stemden? Niets. Politiek is niet alleen debatteren en je mening verkondigen. Politiek bedrijven is je idealen verwezenlijken. Voor de kiezers die jouw dat mandaat geven. 

Gewaardeerde krachten voor en achter de schermen verdwijnen. Als je je werk goed doet, val je een beetje op in de media, krijg je externe lof en waardering, dan kom je op de “EXIT-lijst”. Lilian Helder (naar BBB), Harm Beertema, Machiel de Graaf, Danai van Weerdenburg, Sietse Fritsma en eerder al Roy van Aalst (nu BVNL). 

Toen ik bij het einde van mijn lidmaatschap van de Eerste Kamer kritisch was op het functioneren van de partij, kreeg ik talloze steunbetuigingen van actieve PVV-ers. Berichten van herkenning. En ik ben er zeker van dat ik ze nu weer krijg. De frustratie is groot. Ze verlaten het schip dat water maakt en dat op provinciale lijsten grote moeite heeft om nog aan voldoende kandidaten te komen, ook omdat er nu op rechts meer keuze is als je politiek actief wilt worden. Wat resteert is een sterfhuisconstructie. Het was niet voor niets dat tal van PVV Kamerleden contact hadden met FvD toen die partij nog grote aantrekkingskracht had. 

Geert Wilders is de klimaatalarmist die tegen kernenergie is. Het ontkennen van de oplossing. Als Wilders de door hem terecht aangekaarte problemen zou willen bestrijden, had hij van de PVV een partij gemaakt met leden, met discussie, met sterke individuen die middenin de samenleving staan. Alleen georganiseerd kan je je politieke doelen bereiken.  

Ik ben de politiek ingegaan voor  politieke idealen, niet voor een baantje. Ik heb al een baan. 

Bij BVNL heb ik al meer waardering ervaren in de relatief korte tijd dat ik bij hen ben aangesloten dan al die jaren bij de PVV. Er staat een structuur. Er zijn leden. Een jongerenclub. Een wetenschappelijk buro. Het bestuur wordt losgeknipt van hen die politiek actief zijn. Zonder een dergelijke basis heb je ook met 15 zetels het land niets te bieden. Er is zelfs de vrijheid om persoonlijk campagne te voeren, hoewel ik niet zo ben van “stem vooral op mij”. Een partij die juist ambitie propageert. Je kan niet floreren zonder te excelleren. Dat kan alleen in vrijheid. Dat kan als je je eigen mensen de ruimte biedt zich te ontwikkelen in plaats van klein te houden of zelfs te kleineren. Dat kan als land alleen met een kleine degelijke overheid, die zich niet langer als politieke partij gedraagt. We moeten af van de zesjes-cultuur. We moeten naar een negen-cultuur. Minimaal. We moeten voorop en vooruit.

----------------------
Dit artikel is geschreven door René Dercksen, kandidaat Tweede Kamerlid namens BVNL/Groep Van Haga.