Twee jaar geleden kreeg mijn kantoor een telefoontje van een zekere meneer Hristov uit Bulgarije. Hij zei dakloos te zijn en wilde zijn gezin naar Nederland brengen. Daarvoor had hij een sociale huurwoning en een uitkering nodig. Het klonk als een schrijnend verhaal. Om eerlijk te zijn, ben ik niet erg happig op deze groep woningzoekenden en geef ik er de voorkeur aan om ze niet aan te nemen. Maar wat mijn aandacht echt trok, was zijn Arabische tongval - iets wat ik direct herken. Mijn intuïtie zei me dat er meer aan de hand was, dus ik besloot hem uit te nodigen op kantoor onder het mom van het bespreken van mogelijkheden voor een urgentieverklaring voor een sociale huurwoning. Hij had wel specifieke eisen aan een woning: minstens vier kamers, voorzien van zonnepanelen op het dak en niet ouder dan vijf jaar. "We gaan het regelen," zei ik, en nodigde hem uit voor verdere formaliteiten.