Tolerantie is iets anders dan ideologische onderwerping
Tolerantie zou eenvoudig moeten zijn: elkaar behandelen zoals je zelf ook behandeld wilt worden. Maar dat is vandaag niet meer voldoende. Wie zegt anderen te accepteren, wordt ook geacht om theorieën te omarmen die onze samenleving en beschaving actief ondergraven. Mannenhaat, genderideologie, anti-blank racisme en sharia-geflirt vormen het nieuwe politieke normaal. Het is pijnlijk om te zien dat juist zoiets eenvoudigs als verdraagzaamheid is gekaapt door een politieke agenda die hele bevolkingsgroepen tegenover elkaar zet.
Het is een vreemde dwang van deze tijd: wie zegt dat hij minderheden accepteert, moet blijkbaar ook meteen instemmen met een hele ideologische verbouwing van de samenleving. Tolerantie is tegenwoordig pas geldig is als zij gepaard gaat met theorieën die haaks staan op alles wat het Westen heeft voortgebracht: individuele vrijheid, rechtsstaat, gezin, verantwoordelijkheid, vaderlandsliefde. Het wokeïsme tover nuchtere acceptatie om tot een revolutionair project: eentje die sociale verhoudingen wil omkeren, instituties verdacht verklaart en de samenleving herschrijft als een permanent strijdtoneel van onderdrukkers en slachtoffers. Wie daar niet aan meedoet, wordt gezien als een fascist.

















































