Toen Omtzigt afscheid nam, bleef zijn stoel in de Tweede Kamer leeg. Een symbolisch gebaar, maar ook een tastbare leegte. Van Vroonhoven, tot dan de trouwe nummer twee, nam zijn taken over. Toch blijft het beeld hangen van een partij zonder leider. Tijdens een belangrijk debat over de Pensioenwet raakten NSC-Kamerleden publiekelijk met elkaar in conflict. Van Vroonhoven kon dat niet voorkomen. Vicepremier Eddy van Hijum en Kamerlid Agnes Joseph botsten openlijk over een wetswijziging, ondanks eerdere steun van Omtzigt zelf. Het incident onderstreepte de groeiende interne verdeeldheid, zo schrijft NRC.

'Er gaan bij NSC stemmen op om een nieuw ‘boegbeeld’ aan te trekken die de rol van Omtzigt kan overnemen, en die misschien lijsttrekker kan worden. Eén naam wordt al serieus genoemd in de top van de partij: Ingrid Coenradie.'

In #NRC: https://t.co/5qzz4p65Ej

— Guus Valk (@apjvalk) April 24, 2025

Van Vroonhoven is organisatorisch sterk, maar mist het electorale charisma van Omtzigt. Ze geldt niet als stemmentrekker, en binnen de partijtop leeft twijfel of zij het juiste gezicht is voor de toekomst. In het televisieprogramma "Dit is Tijs" speculeerde ze zelfs over een fusie met het CDA. Haar eigen Kamerleden distantieerden zich direct van dat idee. In plaats van rust te brengen, veroorzaakte ze juist meer verwarring.

Tegen deze achtergrond kijken partijstrategen naar buiten. Eén naam duikt steeds vaker op: Ingrid Coenradie. De huidige staatssecretaris van Justitie en Veiligheid namens de PVV heeft zich meerdere keren onafhankelijk opgesteld. Ze botste met Geert Wilders en wordt gezien als politiek 'transfervrij' vanwege het ontbreken van PVV-lidmaatschap. Binnen NSC wordt Coenradie geprezen om haar authentieke stijl en conservatieve profiel. Zij zou kiezers van de PVV kunnen aanspreken en tegelijk geloofwaardigheid geven aan het rechtsere geluid binnen NSC.

Coenradie is cultureel conservatief, maar sociaal-economisch gematigd. Daarmee sluit ze aan bij het profiel dat NSC nu probeert te vinden, stelt NRC. Van Vroonhoven zelf toonde zich in het verleden kritisch op de Transgenderwet en positioneerde zich als beschermvrouwe van klassieke waarden. Maar juist haar gebrek aan zichtbaarheid en daadkracht maakt dat haar positie wankel is.